In de voetsporen van Margaretha #Deel2

Margaretha was weer vrij voor een nacht, zo gaat dat wanneer de sterren dansen en de maan z’n licht biedt aan de Bourgondische schone. Haar eerste stappen op de Mechelse kasseien zijn elke keer even wennen terwijl ze richting de kathedraal wandelde, op kousenvoeten zodat geen enkel individu haar zou opmerken. Niet dat er nog veel volk op straat liep, eigenlijk niemand meer, maar toch bleef ze doodsbang dat ze op een nacht opgemerkt zou worden door een duiveltje met slechte bedoelingen.

In de voetsporen van Margaretha #Deel1

Hele dagen sta ik stijf op m’n benen te loeren naar het volk dat naar me opkijkt. Ze zijn onwetend van mijn gevoelens, want ik geef geen teken van leven, van geen emoties. Op sommige momenten zou ik durven huilen met lopende tranen over m’n bleke gelaat, al wil ik geen mirakel wezen uit de gesproken legenden. Soms wil ik gewoon een subtiele glimlach loslaten uit trots en voldoening dat ik in mijn stad ben gebleven. Iedereen kent me zonder te weten dat ik voor eeuwen ben blijven leven. In een andere toestand, dat moet ik helaas toegeven, maar ik was nooit voorstander van het eeuwige jonge leven. Dit is even goed, misschien zelfs beter. De zon is bijna onder, dan duurt het gelukkig niet lang meer.