In de voetsporen van Margaretha #Deel1

Hele dagen sta ik stijf op m’n benen te loeren naar het volk dat naar me opkijkt. Ze zijn onwetend van mijn gevoelens, want ik geef geen teken van leven, van geen emoties. Op sommige momenten zou ik durven huilen met lopende tranen over m’n bleke gelaat, al wil ik geen mirakel wezen uit de gesproken legenden. Soms wil ik gewoon een subtiele glimlach loslaten uit trots en voldoening dat ik in mijn stad ben gebleven. Iedereen kent me zonder te weten dat ik voor eeuwen ben blijven leven. In een andere toestand, dat moet ik helaas toegeven, maar ik was nooit voorstander van het eeuwige jonge leven. Dit is even goed, misschien zelfs beter. De zon is bijna onder, dan duurt het gelukkig niet lang meer.

Vroeger stond ik met m’n gezicht richting de toren van Sint-Rombout, het kolossale bouwwerk dat iedereen van ons beschermt. Ik kon er nooit genoeg van krijgen om er naar te kijken, elk ogenblik zag ik een nieuw element tussen de stenen dat ik nog nooit had opgemerkt. Een boogje, een donkere streep, of zelfs een bloem, daar ergens halverwege in de hoogte. Al heel wat jaar kan ik dat niet meer doen, daar heb ik aan moeten wennen. Een zwarte triestheid was het enige dat ik kon voelen, de eenzaamheid was de eerste dagen niet te harden. Ik was God verloren uit m’n zicht volle dagen lang. Uiteindelijk heb ik geleerd om Hem in mijn hart te sluiten, dan denk ik aan zijn warmte in m’n ziel wanneer er een gure wind over de grote markt raast. Het eerste wat ik nu doe als ik van m’n sokkel kruip is een blik werpen naar de hemel waar de toren naartoe reikt. Bij heldere hemel kan ik God aanraken met m’n ogen die het licht van de toren reflecteren naar de sterren. Het is pikkedonker en alle markten baden in licht van lantaarns, maar er vallen geen schaduwen te bespeuren. De kasseien zijn dood zonder de zolen die er elke dag opnieuw over kuieren. Ik zal ze weer tot leven brengen. Die meterhoge steen afkruipen blijft lastig, maar ben er nooit van af gevallen. Ik klim over het zwarte hek. Gelukkig zijn mijn kleren vast als een gesteente, ze kunnen me beschermen tegen elke messteek op aarde. Mijn voeten op mijn grond, ik ben blij dat dit mijn stad is. Ik draai m’n nek naar boven en ik zeg: ‘Goedenacht Rombout.’

Deel 2 kan je hier terugvinden

Deel 3 kan je hier terugvinden. 

Om op de hoogte te blijven van Mechelse nieuwtjes kan je Malinials volgen op FacebookPinteresttwitter en Instagram!

Word zeker lid van de facebookgroep voor alle millennials die wonen, werken of studeren Mechelen!

Geschreven door Nick L’heureux.

Een gedachte over “In de voetsporen van Margaretha #Deel1

  1. Pingback: In de voetsporen van Margaretha #Deel3 – Mechelen voor Millennials

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s